Wat is wijsheid?

 

Lily

In het huis tegenover mij woont Lily. Lily is een jaar of 10 en deelt samen met haar moeder en broertje een soortgelijk huisje als wat ik heb. Een appartementje wat ik in mijn eentje al krap vind. Net als ik woont Lily op de derde verdieping. Vaak als ik Lily naar binnen zie gaan, vraag ik me af of hoe hun huis er van binnen uit ziet. Of Lily en haar broertje misschien in een stapelbed slapen en hun moeder in een grotemensenbed ernaast. En hoe ze dat dan gaan doen als Lily en haar broertje wat ouder zijn.

Lily weet vast niet meer dat ik weet dat zij Lily heet. Een jaar of zes geleden zat ze bij haar moeder achterop de fiets en vroeg ze mijn naam. Daarna vroeg ik de hare. "Lily", antwoordde ze toen.

Sinds ik hier woon, speelt Lily vrijwel elke dag buiten op het stoepje voor haar voordeur. Soms met een skateboard. Soms met een stuk touw dat ze op straat heeft gevonden. Soms met een bal die ze dan eerst van boven uit het raam gooit. Soms op rolschaatsen. Maar altijd in haar eentje en twee lange nepvlechten die ze aan haar eigen haar heeft vastgeknoopt.
Lily tovert vaak een glimlach op mijn gezicht. Ze is altijd opgewekt en uitstekend in staat om zichzelf te vermaken. Zelfs als haar onderbuurvrouw boos roept dat ze haar speelgoed niet in het trappenhuis moet laten slingeren, behoudt Lily haar goede humeur. Het lijkt wel alsof ze zich door niks en niemand van haar stuk laat brengen. Ik probeer me te herinneren hoe lang het geleden is dat ik dat over mezelf kon zeggen.

Laatst zag ik dat de neonletters van de Oililywinkel op de Van Baerlestraat er wat armoedig bijhangen. Waar ooit "oilily" stond, staat nu alleen nog "oi". Ik hoop dat de andere letters bij Lily op de slaapkamer staan.

Hobby's die ik graag zou willen hebben

OMG!

Opruimpoging 3.6

Opruimen is niet één van mijn sterkste kanten. Dat komt voornamelijk doordat ik niet zo goed ben in dingen weggooien. Technisch ben ik prima in staat om voorwerpen in een prullenbak te werpen, zelfs van enige afstand weet ik moeiteloos objecten in een kliko te dunken. Het gaat om andere vaardigheden die ik mis. Want wanneer moet je nou precies iets weggooien?

Het is fijn als dingen een duidelijk aanleiding hebben om ze weg te doen. Een pen die het niet meer doet, een sok met een gat, een luciferdoosje dat leeg is, een appel die verrot is, hagelslag waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken is, een broek die te klein is; dat soort dingen zijn volkomen duidelijk.

Maar hoe zit het met kleren die nog in prima staat zijn en gewoon nog passen? En tijdschriften die je gelezen hebt, maar waarin leuke dingen staan die je heel misschien wel nóg een keer wilt lezen? Of boeken die je gelezen hebt en zeker weten niet nog een keer gaat lezen? Muffinmix van muffins die je waarschijnlijk nooit gaat bakken, maar wat in een pak zit dat tot februari 2010 houdbaar is? Giroafschriften van 2000 t/m 2007? Lelijke en/of overbodige spullen die je voor je verjaardag hebt gekregen? Je ne sais pas...

En zo ging er dus weer een dag voorbij waarop ‘opruimen’ op de to do-lijst stond, maar slechts 3 reclamefolders en een zak oud brood hun weg naar de prullenbak hebben gevonden.

Tips?

Over 9 dagen moet ik mijn OV inleveren en ben ik officieel geen student meer. Nog 9 dagen om te profiteren van de voordelen die het studentenleven biedt. Maar wat zijn precies die voordelen? De afgelopen vier jaar heb ik er amper gebruik van gemaakt vanwege een gebrek aan kennis en een gebrek aan zin. Nog 9 dagen om de schade in te halen. Wie o wie heeft suggesties om nog even optimaal gebruik te maken van de mogelijkheden? Waar moet ik heen? Wat moet ik doen? Moet ik nog ergens lid van worden?
Mijn dank is groot.

V&D humor

Klant tegen verkoopster: "Werkt u hier?"
Verkoopster tegen klant: "Ik krijg iedere maand salaris, dus het zal wel."

Lachen zeg, daar bij de V&D!

P.S. Dit keer was het niet ik die de rol van klant vertolkte.

Zomer?

Gezellig hoor, die zomerhit top 101 van Skyradio.

Maar wáár is de zon???

Spel van het jaar

Sinds ik gordijnen in mijn woonkamer heb, speel ik iedere avond een spelletje met mijn overbuurman.

Mijn overbuurman kijkt nogal graag bij mij naar binnen en heeft daardoor precies in de gaten wat ik wanneer doe. Behoorlijk irritant, maar prima opgelost met twee Ikea-gordijnen. Ik vind het echter te veel eer voor hem als hij zou weten dat ik om hem, of eigenlijk tegen hem, deze gordijnen heb aangeschaft. De dagelijkse uitdaging is daarom om de gordijnen dicht te doen op het moment dat hij nét de andere kant op kijkt. 

Zodra de schemer begint te vallen houd ik mijn overbuurman nauwlettend, maar onopvallend in de gaten. Zodra hij zich naar de wc, slaapkamer of keuken beweegt, sla ik toe. Met twee snelle bewegingen trek ik de beide gordijnen naar het midden toe. Een knappe gluurder die daar nog door naar binnen kan kijken!

Toch best jammer dat mijn overbuurman niet weet aan wat voor spectaculair spel hij iedere dag meedoet.

De verbouwers XXS

Gister werd ik wakker met een glasheldere gedachte: “It’s time for a change!” Maar wat er dan precies zou moeten veranderen, was me nog niet meteen duidelijk. Ik had immers laatst al een muur wit geverfd, een andere muur behangen, mijn band geplakt en de koelkast ontdooid. Zeer aandachtig maakte ik een rondje door mijn huis. Een gaskachel met kapotte ruitjes, een volle papierbak, plinten achter mijn bank, een laaghangende douchekop… het was het allemaal nèt niet. Opeens wist ik het: het kledingrek!

Waar ik een paar maanden geleden nog geïrriteerd wakker werd van een roze muur in mijn slaapkamer, worden mijn ogen de laatste weken bij het ontwaken naar een scheefstaand kledingrek getrokken. Hierbij moet opgemerkt worden dat ik al vrij vroeg wakker geboord word en dat de irritatie dus al ontstaat voordat ik überhaupt mijn ogen heb geopend. Het kledingrek werkt echter door op deze irritatie. Als ik kijk naar het overhellende kledingrek, dat nog enigszins recht wordt gehouden door twee rollen plakband onder twee van de vier poten, vraag ik mij een paar seconden af of de kleren aan het rek misschien in mijn kledingkast zouden passen, zodat het rek de deur uit kan. Ik tel het aantal hangers aan het rek en probeer me voor de geest te halen hoeveel ruimte er nog in het hanggedeelte van mijn kast is. En dan begint de dag, en blijft het scheefstaande kledingrek een scheefstaand kledingrek.

Tot gister. Gister heb ik de daad bij de gedachte gevoegd. Als een dolle verhuisde ik de gevulde hangers van het kledingrek naar mijn kast. Het paste! Binnen een kwartier was de klus geklaard. Maar ik wilde meer. Méér! Nog een rondje door mijn huis. Ja! Dat is het! De boekenkast! Die scheve boekenkast! Die moet ook van zijn plek! Ik trok alle boeken en prullaria uit de kast en keek met de blik van een hongerige leeuw, op zoek naar zijn prooi, om me heen. Waarheen? Wáárheen moet deze kast? Iets in me zei met een hele rustige, heldere stem: “Kijk eens om het hoekje, in de slaapkamer. Heb je daar niet net een kledingrek weggehaald? Kijk eens wat een mooie plek dit is voor een scheve boekenkast.” En zo geschiedde het. 

Sinds gister heerst er een oase van rust in mijn huis. Als ik wakker word, zie ik niet langer een overhellend kledingrek, maar een boekenkast. Een scheve boekenkast weliswaar, maar dan wel één waarin boeken en mappen op een keurig geordende manier naast elkaar staan.

Niet echt een succes...

Een roze muur wit verven met een roller waarmee eerder een muur groen geverfd is, onder het genot van een lamp die alleen een schemerstand heeft.

Ach ja, je probeert eens wat...

Banden plakken, deel 53

Het voordeel van door een spijker fietsen, is dat je de volgende dag in de stromende regen je achterband mag plakken. En dat dan blijkt dat lijm helemaal niet droogt als het regent en dat bandenplakstickers dan hun plakfunctie verliezen. En dat dan blijkt dat je achterband eigenlijk al zo doorboord is door de bewuste spijker, dat plakken geen uitkomst meer biedt. En dat je dan vervolgens 19.50 bij de fietsenmaker kwijt bent voor het inzetten van een nieuwe achterbinnenband.

Lang leve de mensen die spijkers op straat gooien!

GROEN!

Hoe vaker ik Lingo kijk, hoe meer zin ik krijg om Lucille Werner in elkaar te slaan. Ik zie al voor me hoe ik dan eerst een heule dag in het publiek zit en bij iedere bal die uit de bak gevist moet worden heel hard "GROOOEEEN!!!!" roep. Ook in de finales, waarin de groene ballen al lang niet meer in de bak zitten. "GROOOEEEN!!!!", roep ik dan. "GGRRRRRROOOOOOOOOOOEEEEEEEEEEEEEEEEEEENNN!!!!"

Lucille Werner raakt dan natuurlijk heel geïrriteerd en vraagt bij aflevering 23 van die dag of ik misschien alsjeblieft op wil houden met GROEN roepen, omdat ze er last van heeft.

"Kijk", zeg ik dan, "zo irritant ben jij nou ook!"

En dan zeg ik dat ik ga schaatsen en vraag ik of ze misschien zin heeft om mee te gaan. Mmwoehahahaa!

Banden plakken: het blijft een vak

Ik was even vergeten hoe het ook alweer moest. Ik dacht zo:

Maar dat was niet goed. Toen moest ik nog een keer. Ik dacht eerst: "Ja daahaag!", "Bekijk het maar!", "Dank je de KOEkoek!", "Amehoela!" en "Pffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff".

Toen ging ik nog een keer plakken. Deze keer zo:

   

Dat was wel goed. Nu kan ik weer fietsen. Dat is fijn.

Hiep hiep

Hoe kan het ook anders. Patrick Lodiers is onwaarschijnlijk blij met zijn Emmy.

Nieuws?!

Het zal wel weer aan mij liggen, maar is dit niet een nogal achterlijk bericht voor in een nieuwsbrief?

De kop:
Met CJP nu ELKE dag korting op je bioscoopkaartje bij Pathé!

Het bericht eronder:
We hebben heel goed nieuws voor je. De kortingsregeling bij Pathé bioscopen geldt sinds vandaag 7 dagen per week. Profiteer dus elke dag bij alle vestigingen van Pathé van korting op je bioscoopkaartje, met uitzondering van vrijdag- en zaterdagavond.

Hmm, dus sinds vandaag krijg ik met mijn CJP-pas 7 dagen per week korting, met uitzondering van vrijdag- en zaterdagavond. Dat is nog eens goed nieuws zeg!

Volgens mij krijg ik al sinds jaar en dag een riante korting van 1,50 E bij Pathé, maar niet op vrijdag en zaterdag. Wat is dan nu precies het nieuws? Waarom loopt CJP mij te spammen met zulke non-nieuwsbrieven?

Het zal wel weer aan mij liggen.

Gedichtje

Je bent niet naar gene
Je bent niet op reis
Je bent niet door poort
Je bent niet ontslapen
Je bent niet met noorderzon
Je bent niet het hoekje
Je bent niet uit varen
Je bent doodgewoon
gaan hemelen

Je waait
met alle winden
Je stroomt met
bergen water
Je droomt in
slapende sneeuw

(Van: Henk van Zuiden)

Koninginnedag, september 2008

Gordijnen deel II

Vandaag besloot ik mijn gordijnexperiment van ruim twee maanden geleden een vervolg te geven. In plaats van één in de woonkamer en één in de slaapkamer, zou ik nu beide gordijnen in één kamer hangen. In de woonkamer wel te verstaan.

De re-organisatie begon eigenlijk al gisteren, toen ik de gordijnen alvast een sopje gaf. Ikea-gordijnen zijn namelijk standaard uitgerust met een extreme zweet-/ zure melklucht, waarvan je in eerste instantie denkt dat die wel weg zal trekken, maar waarvan na een maand of twee blijkt dat dit niet het geval is.

Ikea-gordijnen zijn blijkbaar geen anti-kreuk systeem toebedeeld, waardoor ik eerst de beide gordijnen van 4 bij 2 meter moest strijken op een strijkplank van 1,5 bij 0,3 meter. Een heerlijk klusje voor een zonnige zondagmiddag.  4 bij 2 meter dus. Ik kan u vertellen dat mijn plafond geen 4 meter hoog is. Er moest dus het nodige meet- en knipwerk aan te pas komen.

Dat knippen op maat is nog een hele klus. Ikea-gordijnen hebben namelijk een dubbele laag waarbij voor- en achterlaag bij voorkeur niet even lang zijn. Bovendien rekt de stof aan alle kanten mee. Meten was daarom vrijwel onmogelijk, dus ben ik maar op gevoel gaan knippen.

Ok, de beide gordijnen zijn dan misschien niet even lang (de beide lagen van de afzonderlijke gordijnen evenmin) en de onderkant is verfraaid met een speelse kartelrand, ik vind dat het resultaat er best mag wezen: het zijn gordijnen. Mijn loergrage overbuurman zal er minder blij mee zijn.

Bohouwop

Mijn achterburen hebben een hond. Hij heet Bohouwop. Zijn bazin is erg blij met hem. Ze roept hem de hele dag.

“Bohouwop!”

“Bohouwop!”

“Bohouwop!”

Zelfs als ze aan de telefoon is met iemand anders, praat ze tegen hem.

“Bohouwop!”

“Bohouwop!”

“Bohouwop!”

Bohouwop blaft dan altijd vriendelijk terug.

Ik wou dat ik zo’n lieve hond had.

Leermoment van de dag

Ook aan een printer kun je je lelijk verbranden.

Au!

Gordijnen nieuwe stijl. Mét afrolfunctie.

En nu maar hopen dat het vannacht eindelijk eens donker is in mijn slaapkamer.

Joehoe!

Was ik zo maar even een paar dagen weg. Van de aardbodem verdwenen, leek ik wel. Nou beste mensen, ik bén er weer hoor! Nog heulemaal heul en een paar mooie Duitse spreekwoorden rijker!

Bijna een jaar na het afscheid in York, zocht ik mijn Duitse vriendinnetje op in haar hometown. Best gek, om elkaar zo na zo’n lange tijd in een hele andere omgeving weer in de oksels te sluiten. Ik zou een boek kunnen schrijven over het afgelopen jaar, maar op zulke momenten lijkt een jaar toch eigenlijk helemaal niks. Het was een zeer geslaagde invulling van Moederdag en Pinkster. Bij gebrek aan schrijfzin hier een mini fotoverslag.

Mijn paarddebuut. Vooral het fietsen daarna was erg fijn...

Duitse BBQ tussen de wijnplantages.

Kunst

Ik vind driemaal nu toch echt wel scheepsrecht

Voorlopig wil ik het woord 'pssssssst' NIET meer horen.

Althans, niet van mijn eigen achterband.

Hoe het zelf fixen van een lekke band je gemoedstoestand beïnvloedt

Hoe een lekke band je stemming kan beïnvloeden

Ingezonden Brief

Beste meneer Lodiers,

Er moet me al lange tijd iets van het hart: uw taalgebruik verwondert, nee irriteert, mij. Hierbij moet ik wél toegeven dat ik geen fervent BNN-kijker ben en dus ook niet precies op de hoogte ben van het BNN-jargon. Wat me echter op valt is dat u woorden gebruikt die ik nog nooit iemand anders heb horen of zien gebruiken. Althans, niet in de context waarin u ze gebruikt. Eigenlijk gaat het maar om één specifiek woord dat nogal regelmatig terugkeert, namelijk het woord onwaarschijnlijk. Zo hoor ik u in de paar afleveringen die ik van De Lama’s heb gezien iets te frequent dingen zeggen als: “Wij zijn ONwaarschijnlijk nieuwsgierig…”, “Ik ben ONwaarschijnlijk blij dat … vandaag bij ons te gast is” en “Het is een ONwaarschijnlijk spannend spel”. Bij het winnen van de Televizierring was u "ONwaarschijnlijk trots".

Volgens de Van Dale betekent onwaarschijnlijk:

1. vermoedelijk niet met de waarheid overeenkomend
2. niet te verwachten, nauwelijks mogelijk
3. vreemd, niet bestaanbaar geacht

Toegeven dat het zeer goed zou kunnen dat je liegt dus. De meeste mensen gebruiken dit woord dan ook bijna niet, want waarom zouden ze iets zeggen als het waarschijnlijk toch niet waar is? Wij mensen gebruiken dit woord eigenlijk alleen als iemand ánders iets heeft gezegd dat niet heel aannemelijk is. Een voorbeeld:

Henk: Hey Sandra, volgend jaar ga ik met mijn broer 2 weken op vakantie naar Jupiter!

Sandra: Dat lijkt me nogal onwaarschijnlijk, Henk, aangezien deze planeet uit gassen bestaat en dus voor de mens geen leefbare omgeving is.

Ziet u het verschil in gebruik? Doe er uw voordeel mee! Indien u door het wegvallen van dit door u zo geliefde woord op problemen stuit om u zelf uit te drukken, ben ik u graag van dienst in de zoektocht naar geschikte alternatieven.

Hoera

Volgens mijn CJP-pas ben ik vandaag jarig. CJP heeft destijds waarschijnlijk mijn 14 aangezien voor 04. Tja, kan gebeuren. Ik had natuurlijk even kunnen bellen om te zeggen dat mijn geboortedatum niet klopt, maar ja, zo veel maakt het nou ook weer niet. Maar nu krijg ik de laatste jaren op mijn ‘verjaardag’ een mailtje van ze dat ik gratis koekjes kan ophalen bij America Today, in de hoop dat ik daar vervolgens in mijn verjaardagsenthousiasme mijn hele maandinkomen er doorheen jas. En zo'n mailtje, terwijl ik niet jarig ben, voelt toch een beetje raar.

Ik moest vanmorgen al om 7.15 uur op omdat ik vroeg college had. In de werkgroep werd ik ingedeeld bij een onderwerp dat ik niet echt boeiend vind. Inmiddels zit ik thuis met 2 dikke truien aan, want mijn kachel is stuk en de temperatuur hier is nou niet echt om te zeggen van: “hè, lekker warm zeg, het is bijna te warm zo met mijn vestje aan.” Ik moet vandaag aan de studie want dat is er de hele week niet van gekomen. Bij de Dirk waren mijn lievelingssnoepjes op zodat het studeren waarschijnlijk veeeel langer gaat duren.

Ik vind het tot nu toe maar een stomme verjaardag.

Klein en Krachtig

Die Sonja is toch werkelijk van alle markten thuis. Mensen helpen met afvallen, boeken schrijven, Duitsers helpen met afvallen, irritatie opwekken. Tegenwoordig doet ze ook commercials waarin ze lyrisch is over de nieuwe Robijn:

Het is even krachtig, maar twee keer zo geconcentreerd. En het is fijn dat ze het bolletje eraf hebben gehaald, want dat was ik altijd al kwijt in de supermarkt. Ik hou van praten, ik hou van mensen. Dus misschien ben ik ook wel klein en krachtig.

Dús misschien ben ik ook wel klein en krachtig? Dús? What the f*ck is de link tussen praten en klein en krachtig zijn???

Je zou nog even kunnen denken dat ze de tekst zelf geschreven heeft en dat ie daarom niet helemaal lekker loopt, maar uit haar uitspraak is af te leiden dat ze zelf ook moeite heeft met deze zin. Het lijkt me hier dus logisch dat een hippe reclamedude de tekst geschreven heeft en zij hem uit helemaal uit haar hoofd geleerd heeft. Maar wáár sláát het op?

Inktsmurf

Als het op pennen aankomt, heb ik een grote voorkeur voor pennen met blauwe inkt. Zwarte inkt is zo, tja, zo afstandelijk. Teksten met blauwe inkt, daarentegen, hebben een veel vriendelijkere, menselijkere uitstraling. Er gaat ook veel meer rust vanuit. Zwarte inkt is zo snel hectisch, chaotisch, alsof ik op moet schieten met wat ik ook maar aan het doen ben. Met blauw schrijf ik bovendien veel netter; met zwart zijn mijn letters groter, de uithalen royaler.

In mijn agenda en collegeblok schrijf ik alles met blauw. Als ik iets moet noteren en er is alleen een pen met zwarte inkt voor handen, dan schrijf ik het op een apart papiertje om het later, als ik wél een blauwe pen binnen mijn bereik heb, over te schrijven in mijn agenda dan wel collegeblok. Ik hou daar niet van, zo blauwe en zwarte inkt door elkaar in één boekje.

Waarschijnlijk heeft deze afwijking wortels in het verre verleden. Wellicht komt het onbewust voort uit mijn vroegere sympathie voor de smurfen en angst voor Gargamel?

"Ik wil graag het publiek om hulp vragen"

Volgens mij ben ik op de verkeerde dag geboren. Geboortedagtechnisch ben ik een Ram (en ook ascendanttechnisch), maar denktechnisch ben ik eigenlijk een Weegschaal. Ik kan namelijk nooit kiezen. Eerst mijn handdoeken wassen of mijn kleren, bier of wijn, bruine of zwarte laarzen, vegetarisch of vlees, een Cornetto-aardbei of een gewone Cornetto, op dinsdag of op woensdag werken, naar de bios of naar de kroeg, een pony laten knippen of juist weer laten groeien, verstand of gevoel? Het maakt niet uit welke twee opties ik heb, knopen doorhakken is keer op een keer een hele bevalling. Het liefst schakel ik de hulp van het publiek in, zodat ik kan kiezen waar de meerderheid op stemt. Is het bovendien niet mijn eigen schuld als het de verkeerde keuze is.

Kledingaankopen doe ik altijd in tweetallen: twee paar schoenen, twee vestjes, twee rokken. Loop ik in ieder geval niet het risico verkeerd te kiezen. En mocht ik me thuis bedenken, breng ik zo de hele zooi weer terug. Op tv kijk ik drie programma’s tegelijk, zodat ik niks mis. In een restaurant neem ik vaak wat mijn date ook neemt, zodat ik niet iets voorgeschoteld krijg dat minder lekker is dan wat mijn date heeft.

De afgelopen weken heb ik mijn brein kunnen breken over het kiezen van een scriptieonderwerp. Individueel of in een scriptieklas? Vrije keus of een gestructureerd, vooropgezet onderzoek? Door op wat ik al eerder gedaan heb of iets heel nieuws? Slapeloze nachten, buikkrampen, hyperactiviteit; de hele fysieke trukendoos komt meteen in actie. Mijn lijf eist een snelle beslissing, terwijl mijn hoofd iedere vijf minuten van optie 1 naar optie 2 schakelt. Morgen is de uiterlijke inleverdatum van mijn scriptieovereenkomst en daarmee komt er, wat dit betreft, voorlopig gelukkig een einde aan dit achterlijke gestress. Nog één fijn nachtje dus.

Vermoeiend hoor, zo’n scriptie. En dan te bedenken dat het hele feestje nog moet begínnen.

Tja, zo promoot je inderdaad wel een muziekschool

Irritante bellers

Zoals ik al eerder berichtte heb ik een  hekel aan mensen die met een anoniem nummer bellen en dan mijn voicemail niet inspreken. Althans, het zijn niet zo zeer die mensen die ik vervloek maar het gedrag dat ze vertonen.

Afgelopen week kwam ik erachter dat er nog iets irritanters bestaat: mensen die wél een voicemail inspreken maar alleen maar zeggen: "Hey, met ... , kun je me even terugbellen?"

Zeg dan in ieder geval waaróm ik moet terugbellen! Dan kan ik me tenminste mentaal voorbereiden. En de noodzaak van het terugbellen inschatten. Misschien gaat iemand mij wel iets heul stoms vertellen. Dan wil ik dat graag even van te voren weten, zodat ik vast mijn spontane reactie kan oefenen.

Handen schudden

Als een onbekend iemand mij een hand geeft zeg ik mijn naam en, indien relevant, mijn functie in de desbetreffende context. Als ik iemand die ik al een beetje ken de hand schud gaat dat meestal gepaard met een vriendelijk ‘gefeliciteerd’. Zou ik in een dergelijke situatie zitten met iemand die ik goed ken dan wordt de tekst ‘gefeliciteerd’ gecombineerd met drie zoenen. Tot zover zijn de gedragscodes volstrekt duidelijk.

Maar hoe zit het als je op de verjaardag bent van iemand die je redelijk goed kent en je schudt de handen van bijbehorende familieleden die je totaal niet kent? Stel je jezelf dan aan die personen voor of feliciteer je hen met de verjaardag van hun dochter/zoon, nicht/neef of kleinkind? Het handenschudmoment is meestal nogal kort, dus tijd voor beide is er niet.

En wat doe je als je iemand een klein beetje kent en alleen een ‘hoi’ van een afstandje niet volstaat? Drie zoenen is te intiem en een hand is meer een mannending. Als een vrouw een vrouw een hand geeft is het meteen zo formeel. Ik vind dat dan meer iets voor bij de tandarts ofzo.

Moet je die eigenlijk alleen een hand te geven als je voor het eerst langskomt of ook als je daarna nog eens langskomt voor controle en je elkaar dus feitelijk al kent?

Onlangs kwam ik met vriendin A persoon B tegen. A en B kennen elkaar goed en ik ken B een beetje, maar al wel van een tijdje geleden. Samen met vriendin A liep ik naar persoon B. Zelf kon ik me goed herinneren wie persoon B was, maar ik betwijfelde of persoon B nog wel wist wie ík was. Persoon B stak een hand naar me uit. “Aha”, dacht ik, “dit is een duidelijk teken: persoon B weet níet meer wie ik ben”. Geeft natuurlijk helemaal niks, dus ik vertelde vriendelijk mijn naam en mijn connectie met vriendin A. Fout! “Ja, dat weet ik wel!”, riep persoon B. Pfff, waarom geef je me dan een hand, muts?!

Voorrang

Als ik fiets voel ik me vaak een soort politieauto. Stoplichten, strepen en verkeersborden gelden voor mij niet. Ook voorrang van rechts doe ik niet aan. Dat vind ik trouwens sowieso de meest onlogische verkeersregel die er bestaat.

Vroeger leerde je bij het oversteken naar links, naar rechts en nog een keer naar een links te kijken. Als een auto dus van links komt, zie je hem eerder dan wanneer hij van rechts komt. Dan is het toch raar dat de auto die je pas láter ziet, éérder mag passeren?

Ons hele maatschappij is van links naar rechts georienteerd. Lezen doen we van links naar rechts, schrijven doen we van links naar rechts, praten doen we in chronologische volgorde en die chronologie begint vooraan, oftewel aan de linkerkant. Als mensen in een rij van groot naar klein staan opgesteld dan staat de grootste aan de linkerkant en de kleinste aan de rechterkant. Anders zou het namelijk een rij van klein naar groot zijn.

Waarom heeft verkeer van rechts dan voorrang??? Ik snap ook wel dat er op een gegeven moment ergens voor gekozen moest worden, maar waarom dan niet voor de linkerkant? Dat is toch veel logischer?!

Post

Postbode wilde ik worden. Mensen blij verrassen met kaarten uit verre oorden, ellenlange brieven van onbekende liefdes en pakjes met leuke cadeautjes. Dat er ook vervelende post bestaat wist ik toen nog niet. De Belastingdienst was vooral een mooie blauwe envelop. Ik heb nooit een krantenwijk gehad of folders bezorgd, dus ook het postbodegevoel nooit ervaren.

Laatst heb ik voor het eerst in mijn leven geflyerd. In vele brievenbussen in Amsterdam Oost heb ik kortingsbonnen gestopt voor de bioscoop. De vele ja/nee- en nee/nee-stickers heb ik voor deze actie vrijwel allemaal genegeerd, want korting, dat is toch wel even wat anders dan ongeadresseerd reclamedrukwerk of een huis-aan-huisblad.

Bij de eerste huizenblok las ik geïnteresseerd de naambordjes van de bewoners en probeerde ik de flyers zó door de bus te gooien dat de kant met de kortingsbon naar boven zou komen te liggen. Naarmate de straten vorderden en mijn vingers steeds kouder werden, werd de voorkant van de flyer net zo catchy als de kant met de kortingsbon en werden de achternamen van de bewoners steeds minder boeiend.

Nu waren het natuurlijk geen romantische kaarten en pakjes die ik rondbracht, maar ik geloof toch dat ik liever post ontváng dan dat ik het rondbreng.

Bikkels hoor, die postbodes.

Mandarijnen

Het vervelende van mandarijnen vind ik dat de buitenkant geen enkele hint geeft over hoe de binnenkant zal smaken. Dit is zo bij meerdere producten, daar ben ik van op de hoogte, maar bij mandarijnen heb ik er meer last van. Het is me al meerdere keren gebeurd dat de binnenkant dusdanig vies was dat ik daarna een tijd lang geen mandarijnen meer durfde te eten. En dan heb ik het over jaren.

Ik koop dan ook nooit mandarijnen. Ook niet als ze aantrekkelijk geprijsd zijn. Dat vind ik trouwens sowieso verdacht. Pas als iemand die ik goed ken, náást me een mandarijn eet en me kan verzekeren dat hij heul lekker is, wil ik nog wel eens een stukje proberen. Van dezelfde mandarijn uiteraard. En heel soms neem ik er dan ook een, uit hetzelfde netje.

Maar om uit een heel nieuw netje een hele nieuwe mandarijn te eten gaat me net even te ver. Als het om mandarijnen gaat, wint de angst voor een zwaar tegenvallende smaaksensatie het nog altijd van de 'living on the edge'-mentaliteit.

Toppunt van ironie

"Waarheen leidt de weg" van Mieke Telkamp op de ingebouwde radio horen, terwijl je door de MRI-scan gehaald wordt.

Zoek, zoek, zoek, zoek en je zult vinden

Ik geloof dat ik mijn nieuwe hobby heb gevonden. Ik begin namelijk een patroon in mijn aankopen van de laatste tijd te zien. Of er een naam bestaat voor deze hobby weet ik niet, maar het komt er op neer dat ik redelijk dure dingen koop, huur of abonnementen afsluit en deze items vervolgens niet helemaal optimaal benut.

Zo hoor ik tegenwoordig bij de yogagroep van donderdagochtend, maar heb ik na drie sessies besloten mijn gezicht hier niet meer te laten zien. Toch niet helemaal mijn ding. Een paar maanden terug boekte ik een 2-daagse trip naar Antwerpen, mét hotelovernachting, maar voor het donker werd was ik alweer terug in den lande. Afgelopen maand heb ik een retourvlucht naar Engeland geboekt, maar besloot ik de dag voor vertrek tóch maar niet te gaan.

Ik moet wel zeggen dat het een vrij dure hobby is. Echt leuk vind ik het trouwens ook niet.

Fahrrad, ich liebe dich!

Ik vind vervoersmiddelen, zoals daar zijn de fiets, de trein, de tram, de bus, het vliegtuig en de benenwagen, best cool. Waar ik echter minder van houd is het combineren van vervoersmiddelen. Een vliegtuig van míjn A naar míjn B lijkt me ideaal. Ik zou het echter ook prima vinden als de trein voor mijn deur zou vertrekken en deze mij precies daar waar ik zijn moet zou afleveren.

Maar eerst op de fiets naar het station en dan met de trein om vervolgens met de bus op mijn eindbestemming aan te komen en daarna deze hele route nog eens in tegengestelde volgorde afleggen? Of met de bus naar het station, met de trein naar het vliegtuig, na landing met de bus naar een station in een zekere stad en dan nog eens een wandeling van 20 minuten om vervolgens vijf dagen later dit hele traject nog eens achterstevoren af te leggen? Neen, dat is niet helemaal mijn ding. Bovendien zit tussen al deze stappen, waar trouwens ook bij iedere vervoersmiddelenwisseling bagage meeverhuisd moet worden, telkens een wachttijd van toch minimaal 10 minuten.

Ik hou het voorlopig maar gewoon bij de fiets. Dan kan ik tenminste zelf mijn A en B bepalen. Mijn bagage kan mooi in mijn fietstassen en vooruit, de inpandige verplaatsingen leg ik dan wel met een paar stevige stappers af.

Hobby ontwikkelingen

In mijn zoektocht naar een nieuwe hobby heb ik al een hoesje voor mijn telefoon gemaakt, een etui genaaid (mét rits!) en een Ikea-kast in elkaar gezet. Gister heb ik me aan een nieuwe sport onderworpen: yoga. Fanatieke sportbeoefenaars zullen yoga geen sport vinden, maar aangezien mijn lichaamsbeweging al jaren uit fietsen van A naar B en terug bestaat, vind ik dit toch een behoorlijke stap in de sportrichting.

Met ieder twee kleedjes, een matje, een bolster en twee houten blokken in onze handen liepen mijn medecursisten en ik ongemakkelijk het lokaal binnen. Het feest kon beginnen. Anderhalf uur lang liet een overjarige en verbitterde ex-danseres ons ingewikkelde firasena's, asana's en nog een aantal andere -ana's uitvoeren. Best goed te doen. Ik had meer moeite met het uit elkaar houden van mijn lichaamsdelen en spieren (wat is ook alweer je hiel?).

Best aardig die yoga, maar geloof toch dat ik meer beweging en vooral ook meer spierpijn kreeg van het in elkaar zetten van mijn Ikea Expedit.   

Moeilijke woorden

Duwbak
Trekbak
Trekkar
Huifkar
Huifkoets
Postkoets
Postfiets
Duwfiets
Bakfiets

BAKFIETS!

Op een of andere manier gaat dat woord er maar niet in. Misschien moet ik eerst het een en ander gaan deleten om 'bakfiets' te kunnen onthouden.

Het is rond en binnenkort bij mij in de straat

Een rotonde! Een rotonde!

Voor iedereen die appels op de oven heeft liggen en van plan is afbakbroodjes te bakken

Doe het niet!

Je appels kunnen dit niet aan.

Pliesie

Al meeneuriënd met Maria Mena fiets ik naar mijn werk. Omdat van West naar Oost best een eind is en ik het telkens weer presteer tien minuten te laat van huis te vertrekken, heb ik het tempo er aardig in. Vlak na de stoplichten bij de P.C. Hooftstraat zie ik twee agenten rechts van het fietspad staan. De ene maakt een wijzend gebaar, dus ik stop.

Er flitst van alles door mijn hoofd: Ging ik door rood? Mag je wel fietsen met twee dopjes in je oren? Heb ik iemand omver gereden zonder dat ik het door had?

Ik zeg vriendelijk “goedemorgen” tegen de agent. Hij zegt even vriendelijk “goedemorgen” terug. Ik wacht tot hij zijn verhaal begint en zijn opschrijfboekje uit zijn binnenzak pakt, maar hij zegt niks.

Het blijft stil. Dan begin ik zelf maar: “Waarom moet ik stoppen?”

“Stoppen? Je hoeft helemaal niet te stoppen.”

“Huh? Maar u deed toch zo?” Ik imiteer het gebaar dat hij naar mij maakte.

Hij kijkt me aan en schudt zijn hoofd. "Dít is het stopteken!" Hij loopt het fietspad op en demonstreert als een zeer ervaren agent op theatrale, maar secure wijze het officiële stopsein.

Ik ben onder de indruk.

“Fijne dag nog, mevrouw!”

“Fijne dag nog, meneer!”

Mooi liedje van Teatro

Als het heelal echt oneindig is
Waarom is er dan zo weinig tijd?
En als er geen doel en geen reden is
Waarom gaat alles dan voorbij?

Vuilniszakken met euforische bijwerkingen

Het aan de straat zetten van een volle vuilniszak geeft me altijd een soort overwinningsgevoel. Niet alleen heb ik het - als rasechte verzamelaar - gepresteerd om een heleboel spullen weg te gooien. Ook omdat ik twee keer drie trappen op en af moet lopen om eerst de vuilniszak beneden en daarna mezelf weer boven te krijgen. Twee keer een pluim.

Maar toch zijn er nog steeds een heleboel dingen die ik maar moeilijk weg kan gooien. Films, boeken, prullaria en vooral veel, héél veel kleren. Via Marktplaats heb ik al een hele hoop van de hand gedaan, maar nog steeds staat mijn zolder propvol. Daarom heb ik vandaag iets nieuws uitgeprobeerd: de IJ-hallen!

Met ieder zo'n zes behoorlijk gevulde zakken, vertrokken Marjolein en ik vanmorgen om 7.00 uur richting Amsterdam Noord. De dag begon met nogal k-weer, waardoor onze ochtend voornamelijk bestond uit het uitstallen, droogstellen, uitstallen, droogstellen en wederom uitstallen van onze spullen. Later op de dag werd het wonder boven wonder toch nog supermooi weer en dat bracht meteen een stuk gezelligheid en klandizie met zich mee. Zodra het een beetje rustig bij onze kraam werd, speelde ik een grijpgrage klant en ook dat werkte bevorderlijk voor de omzet.

De winst is vooral symbolisch, maar ik ben in ieder geval drie grote vuilniszakken oude shit kwijt.

Hobby gezocht

Sinds ik terug ben in Nederland plan ik de meeste dagen vol met werk, want ja, wat moet ik anders. Maar o, o, o wat heb ik het dan druk. Nooit eens uitslapen, steeds weer wat moeten. Als ik dan eindelijk die vrije dag waar ik zo naar uitkeek en 's ochtends probeer uit te slapen, verveel ik me halverwege die dag alweer.

Lezen vind ik saai, de tv toont voornamelijk bagger en knutselachtige activiteiten heb ik geen geduld voor.

Weet iemand een hobby voor mij?

Mijn bruisende hometown

Ik heb de zomer in mijn bol!

Over 47 uur begint de zomer. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik de winter en de lente een beetje aan me voorbij gegaan zijn. Bevroren handen op de fiets, lichtcontroles bij het Leidseplein en daarom met een omweg naar huis, mijn kachel vol aan en het brandalarm dat vervolgens afgaat... ik heb het allemaal overgeslagen.

Ook in York bereikten we temperaturen tot rond het vriespunt, maar zonder fiets en met een universiteit en winkelcentrum naast de deur ervaar je dat toch anders.

Vandaag heb ik als compensatie maar stamppot andijvie gemaakt. 

Thuis

Alweer bijna een week op Nederlandse bodem en toch blijkt mijn hoofd nog regelmatig in Engeland te zitten. Ik denk voortdurend bekenden uit York te zien, gooi glas zonder na te denken in de prullenbak, bij rotondes wil ik linksaf en o, o, o wat zijn die bierglazen klein.

Aan de andere kant blijkt het cliché volkomen waar te zijn: het is alsof ik nooit ben weggeweest, alsof het allemaal een heel korte droom was. Hoe leuk het ook is om al mijn vrienden weer te zien en zo weer in te kunnen stappen daar waar ik weggegaan ben, het is toch wel heel jammer dat het York verhaal nu écht ten einde is.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.